*   *   *

 

ss
iii
yj
kiu


______________________________

 

nbv


*   *   *

Warszawa, 29 października 2010r



Stanowisko Krajowej Izby Gospodarczej
w odniesieniu do pakietu ustaw reformujących opiekę zdrowotną

Rząd przedstawił pakiet ustaw reformujących opiekę zdrowotną. Krajowa Izba Gospodarcza opierając się na pracy i doświadczeniu ekspertów skupionych w Komitecie Zdrowia KIG, w ciągu ostatnich kilkunastu lat wielokrotnie prezentowała swoje niezmienne stanowisko w odniesieniu do kierunku reformowania polskiej opieki zdrowotnej. Ostatnie stanowisko przekazaliśmy Pani Minister Ewie Kopacz w połowie stycznia 2008 roku na kilka dni przed początkiem obrad tzw. „Białego Szczytu”.

Kierunki zmian systemowych i rozwiązania zaprezentowane w przedstawionych projektach ustaw, Krajowa Izba Gospodarcza ocenia jako propozycje w znacznym stopniu rozwiązujące aktualne problemy systemu opieki zdrowotnej i kreujące pożądane kierunki zmian.

Czy jednak jest to reforma systemowa i kompleksowa, czy tylko próba dokonania szybkich zmian, w głównej mierze zabezpieczających zagrożone finanse publiczne?

By propozycje nazwać reformą kompleksową, to przede wszystkim należałoby przedstawić, propozycje uregulowania podstaw funkcjonowania systemu opieki zdrowotnej.

Gdy podmioty systemu wiedzą, w jakim kierunku będzie on reformowany, jakie zamierzamy osiągnąć wspólne cele, to podejmują decyzje i składają propozycje zmian, zmierzające do realizacji tych celów. Wtedy osiągamy efekt synergii.

W każdym systemie opieki zdrowotnej, rzeczą niezwykle ważną jest, by główne podmioty tego systemu miały określony zakres swoich kompetencji i odpowiedzialności. Tymczasem w dalszym ciągu nie wiemy, jakie zadania w zakresie polityki zdrowotnej państwa w nowym systemie, przewidywane są dla Ministerstwa Zdrowia, NFZ, Marszałków, Wojewodów, Starostów, Wójtów.

Kto i w jakim zakresie ma odpowiadać za równy dostęp Polaków do świadczeń opieki zdrowotnej, bo zgodnie z konstytucją, to władza publiczna za tą dostępność odpowiada. Proponowane w pakiecie ustawy, bez wątpienia, proponują zmiany w wielu kluczowych obszarach systemu takich jak: formach prawnych i organizacyjnych prowadzenia działalności leczniczej, polityce lekowej, polityce informacyjnej, w ustawach o zawodach medycznych, w prawach pacjenta.

Zawarte w nich rozwiązania proponują zmianę wielu złych, aktualnie obowiązujących, rozwiązań. Wiele propozycji jest oczywistych, bez dyskusyjnych. Ale wiele propozycji jest co najmniej dyskusyjnych. Jak dyskutować w jakim powinny pójść kierunku, skoro nie jest on określony?

Krajowa Izba Gospodarcza uważa, że ochronę zdrowia należy traktować jako istotną gałąź gospodarki narodowej oraz istotny czynnik wzrostu gospodarczego. Tylko kompleksowe działania oraz tworzenie czytelnych zasady funkcjonowania, umożliwią stworzenie systemu opieki zdrowotnej przyjaznego dla pacjenta i racjonalnego ekonomicznie.

W załącznikach do powyższego stanowiska przekazujemy uwagi w odniesieniu do projektów ustaw, które mają największy wpływ na organizację i koszty systemu ochrony zdrowia tj.:

Uwagi do projektu ustawy działalności leczniczej:

1. Uwagi do projektuj ustawy o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz  
    wyrobów medycznych,
2. Uwagi do projektu ustawy o systemie informacji w ochronie zdrowia

 


*   *   *

 

Warszawa, 29 października 2010r.


Uwagi Krajowej Izby Gospodarczej
w odniesieniu do projektu ustawy o działalności leczniczej

  1. Można powiedzieć, że projekt ustawy o działalności leczniczej, która to ma zastąpić wysłużoną ustawę o zakładach opieki zdrowotnej, wprowadza istotne zmiany w zakresie odpowiedzialności podmiotu tworzącego (organu założycielskiego), za stan finansów swojego podmiotu leczniczego (zakładu opieki zdrowotnej). Ale jednocześnie, nie daje odpowiedzi na pytanie jaką, jako władza publiczna, ponosi odpowiedzialność za zapewnienie konstytucyjnej dostępności do świadczeń zdrowotnych i jak będzie wpływać na poziom finansowania przez płatnika, świadczeń zdrowotnych dla swojej ludności.
  2. Projekty nie zapewniają z jednej strony pełnego zrównania dostępu do środków publicznych dla sektora publicznego i niepublicznego a z drugiej strony nie proponują rozwiązań zachęcających przedsiębiorców do ujawniania rzeczywistych obrotów i kosztów poprzez stosowne rozwiązania w prawie podatkowym. W propozycjach brak jest rozwiązań w odniesienia do podatku VAT. Utrzymywanie rozwiązania polegającego na zwolnieniu z podatku VAT usług zdrowotnych, pozbawia zakłady opieki zdrowotnej możliwości jego odliczania oraz fałszuje rachunek ekonomiczny zakładów, szczególnie w odniesieniu do outsourcing-u usług pomocniczych. Proponowane rozwiązania należy połączyć z wprowadzeniem kas fiskalnych.
  3. Proponowane rozwiązania dotyczące świadczeń objętych gwarancją finansowania ze środków publicznych praktycznie w pełnym zakresie świadczeń, przy relatywnie niewystarczającym poziomie finansowania, negatywnie oddziałują na kondycję finansową sektora publicznego oraz na rozwój sektora ubezpieczeń dodatkowych.
    Natomiast nie zaproponowano rozwiązań związanych z współpłaceniem pacjentów za niektóre specjalistyczne świadczenia zdrowotne oraz za niektóre koszty pobytu w szpitalu. Rozwiązanie to miało by przede wszystkim za zadanie racjonalizację zachowań pacjentów i stymulowanie popytu na świadczenia.
  4. W projekcie ustawy w zakresie przekształceń zakładów samodzielnych:

- Słusznie zaproponowano wzmocnienie odpowiedzialności organów założycielskich za długi ich zakładów; pozostaje rozwiązana w sposób niezadawalający kwestia finansowania inwestycji (środki na rozwój). Brak rozwiązania tego problemu może być przyczyną ponownego narastania długów oraz będzie różnicował zakłady publiczne i niepubliczne.

- Pozostawienie możliwości dalszego funkcjonowania wyeksploatowanej formy działania zakładów jako samodzielnych obok powstających spółek prawa handlowego nie znajduje uzasadnienia ekonomicznego ani organizacyjnego. Natomiast zakłady opieki zdrowotnej działające jako spółki prawa handlowego powinny mieć bardziej jednoznacznie określone prawne ograniczenia w działalności wynikające z ich użyteczności publicznej.

- Zaproponowane formy uregulowania tzw. „historycznego zadłużenia zakładów” wymagają doprecyzowania i wyciagnięcia wniosków z mało skutecznych form stosowanych dotychczas.

Uważamy iż, planowe działania, czytelne zasady funkcjonowania, umożliwią dopływ do sektora zdrowotnego kapitału inwestycyjnego, a ustabilizowane zasady finansowania świadczeń zdrowotnych umożliwią uruchomienie dodatkowych i uzupełniających ubezpieczeń zdrowotnych.


*   *   *


hhInformacja prasowa
Warszawa, dnia 11 października 2010 r.



Refundacja leków kosztem przedsiębiorców?


Zdaniem Krajowej Izby Gospodarczej projekt ustawy o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych, przekazany do konsultacji społecznych budzi wiele wątpliwości. W projekcie brakuje m.in. uzasadnienia, że administracyjna regulacja zapewni większą dostępność produktów refundowanych dla pacjentów i zmniejszy wysokość ich dopłat.

Zgodnie z uzasadnieniem ustawy wprowadzone zmiany mają na celu zaspokojenie zapotrzebowania pacjentów na produkty objęte refundacją w możliwie najwyższym stopniu w ramach dostępnych publicznych środków finansowych. Uwzględniając jednak to, iż realizacja założonego celu prowadzi do całkowitego wyeliminowania konkurencji w hurtowym i detalicznym obrocie produktami refundowanymi (m.in. przez wprowadzenie stałych cen oraz marż na wskazane produkty). Zdaniem KIG, wprowadzenie zmian powinno być szczególnie wnikliwie i wszechstronnie uzasadnione zwłaszcza pod względem ekonomicznym.

W ocenie Krajowej Izby Gospodarczej Ocena Skutków Regulacji jest niekompletna. Obok argumentów potwierdzających, iż sztywna administracyjna regulacja zapewni większą dostępność produktów refundowanych dla pacjentów i zmniejszy wysokość ich dopłat brakuje m.in. uzasadnienia proponowanej wysokości marży hurtowej, która została obniżona z 8,91% do 5 % urzędowej ceny zbytu. Pominięto również ocenę wpływu regulacji na funkcjonowanie i działalność podmiotów prowadzących hurtowy i detaliczny obrót produktami refundowanymi, co jest istotne zwłaszcza ze względu na bardzo krótki trzymiesięczny okres vacatio legis przewidziany przez ustawodawcę i prognozowaną znaczną obniżkę dochodów tego sektora gospodarki. 

Krajowa Izba Gospodarcza, Zespół ds. Public Relations
ul. Trębacka  4, 00-074  Warszawa, tel.: +48 22 630 96 39, faks: +48 22 630 96 70, www.kig.pl



Biorąc pod uwagę bardzo rygorystyczny system kar wprowadzony przez ustawę za naruszenie jej przepisów istnieją również poważne wątpliwości, czy opiniowany akt prawny nie narusza zasady proporcjonalności w ograniczeniu wolności gospodarczej poprzez dobór środków prawnych nieadekwatnych do realizowanych celów.

Nowe przepisy mogą również przyczynić się do tego, że za leki pacjenci zapłacą więcej niż do tej pory. Stała cena może spowodować, że nie będzie można jej obniżyć, a więc stracą na tym pacjenci, bo to oni dopłacają do leków refundowanych. Zdaniem KIG, rozwiązania byłyby korzystne dla pacjentów, gdyby NFZ w całości refundował leki.

Co więcej, obowiązek zawierania przez apteki chcące sprzedawać leki refundowane umów z NFZ może przyczynić się do ograniczenia ich dostępności. ustawa jest próbą przeniesienia na uczestników rynku obowiązków Państwa.

Krajowa Izba Gospodarcza apeluje m.in.  o  uzupełnienie uzasadnienia ustawy, a zwłaszcza Oceny Skutków Regulacji przez przedstawienie ekonomicznych przesłanek zastosowanych środków, a w szczególności marż i cen stałych, do realizacji założonego celu ustawy, a także ocenę wpływu projektowanych rozwiązań na funkcjonowanie i działalność podmiotów prowadzących hurtowy i detaliczny obrót produktami refundowanymi,

KIG postuluje modyfikację i uszczegółowienie regulacji instrumentów dzielenia ryzyka, ograniczenie i uelastycznienie kar za naruszenie przepisów ustawy, wydłużenie vacatio legis, stworzenie skutecznych mechanizmów sądowej kontroli rozstrzygnięć administracyjnych przewidzianych w ustawie.

Zdaniem KIG, należałoby również powiązać proponowane regulacje ze zmianami w pozostałych ustawach zdrowotnych, tak aby racjonalizować zużycie leków poprzez zwiększone finansowanie ze środków NFZ procedur diagnostycznych i programów profilaktycznych, a także finansowanie nowoczesnych form kształcenia podyplomowego i zmian w programach nauczania uniwersytetów medycznych.

Krajowa Izba Gospodarcza od 1990 roku działa na rzecz małych i średnich przedsiębiorców reprezentując ich interesy w kraju i za granicą. Skupia ponad 150 samorządowych izb gospodarczych. W 2010 roku Krajowa Izba Gospodarcza obchodzi jubileusz 20-lecia swojego istnienia.


*   *   *

 

Warszawa, 29 października 2010r.

 

UWAGI KRAJOWEJ IZBY GOSPODARCZEJ

do projektu ustawy "O systemie informacji w ochronie zdrowia


            Traktując ustawę jako istotny instrument racjonalizacji zarządzania ochroną zdrowia w Polsce oraz narzędzie ułatwienia dostępu pacjentów do świadczeń zdrowotnych, a także jako działanie ułatwiające rozliczanie świadczeń przez podmioty gospodarcze w ramach inicjatywy „Przyjazne Państwo, Krajowa Izba Gospodarcza zgłasza uwagi i propozycje dotyczące ustawy ”O systemie informacji w ochronie zdrowia”


Przedstawione uwagi do projektu ustawy obejmują:

1.      Zgodność z ustawą o ochronie danych osobowych i innych ustawach z nią związanych,

2.      Standaryzację zakresu i formatu wymiany danych,

3.      Podział kompetencji między resortami odpowiedzialnymi za wdrożenie i funkcjonowanie ustawy,

4.      Koszty wdrożenia i utrzymania,

5.      Ocenę funkcjonalności,

6.      Zagrożenia i proponowane zmiany.

ad 1) Zgodność z ustawą o ochronie danych osobowych i innych ustawach z nią związanych

a)      Zakres danych pacjenta, gromadzonych na podstawie ustawy jest niespójny z ustawą o zakładach opieki zdrowotnej w  zakresie dokumentacji medycznej w zakładach opieki zdrowotnej i sposobie jej przetwarzania,  z ustawą  o ochronie indywidualnych i zbiorowych prawach pacjenta oraz rzeczniku praw pacjenta oraz  z ustawą o ochronie danych osobowych.

b)      Gromadzenie tych danych  w module Systemu Informacji Medycznej  (SIM)nie jest uzasadnione w ustawie ( zgodnie z zapisem nie będą dalej analizowane), a brak standaryzacji uniemożliwia wykorzystanie ich w celach statystyczno-epidemiologicznych.

c)      W zapisie ustawy pominięto zgodę pacjenta, który jest faktycznym właścicielem danych medycznych,  na ich udostępnianie. Narzędzia informatyczne zapisane w ustawie (art.14) mają umożliwiać scalanie wrażliwych danych pacjenta w osobny zbiór, który mógłby być dalej udostępniany.

 

ad 2) Standaryzacja zakresu i formatu wymiany danych

 

a)      Gromadzone dane nie  są w pełni standaryzowane (jak jak np. wymóg zapisywania rozpoznania w języku polskim bez uwzględnienia polskich i światowych systemów klasyfikacji), co w praktyce wyklucza ich stosowanie do dalszej analizy i zarządzania ochroną zdrowia.

b)      Założona architektura danych (przekazywanie informacji za pośrednictwem Rejestru Usług Medycznych NFZ do Systemu Informacji Medycznej) uniemożliwia gromadzenie danych o zdarzeniach medycznych on-line i stanowi odejście od modelu opartego na elektronicznym rekordzie pacjenta(EHR), który jest przyjęty jako  standard światowy.  Zatem tworzona (i finansowana za wysokie kwoty) platforma udostępniania informacji on-line nie zagwarantuje zakładanych funkcjonalności.

 

ad 3) Podział kompetencji między resortami odpowiedzialnymi za wdrożenie i       funkcjonowanie ustawy

 

Poważne obawy budzi brak jasnych reguł i podział kompetencji w zakresie wymiany on-line  istotnych danych administracyjnych pomiędzy instytucjami państwowymi  (w tym NFZ, Ministerstwa Zdrowia, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji) oraz udostępnianie niezbędnych danych.

 ad 4) Koszty wdrożenia i utrzymania

 

a)      Krajowa Izba Gospodarcza w projekcie ustawy dostrzega zagrożenia dla trwałości projektu wynikające z braku finansowania zmian w rejestrach powiązanych  z SIM oraz kosztów dostosowania i utrzymania systemów informatycznych świadczeniodawców w zakresie korzystania z SIM. Wysokość tych kosztów została oszacowana w „Studium wykonalności Elektronicznej Platformy Gromadzenia, Analizy i Udostępniania Zasobów Cyfrowych o Zdarzeniach Medycznych”  z dnia 11.12.2009r., opracowanym na zlecenie CSIOZ. Opracowanie to nie uwzględnia jednak wszystkich istotnych elementów.  Działania po stronie świadczeniodawców ze względu na permanentne zadłużenie sektora ochrony zdrowia mogą okazać się kluczowe dla terminu wdrożenia systemu.           

b)      Dodatkowym czynnikiem nie uwzględnionym w ocenie skutków regulacji jest niska jakość oprogramowania systemów u świadczeniodawców. Nie udostępniono i nie upowszechniono standardów wymiany danych, co jest czynnikiem krytycznym w integracji istniejących systemów z SIM.

c)      Należy uwzględnić fakt, że z tego powodu oraz w wyniku braku wiedzy kadry menedżerskiej ochrony zdrowia nadal instalowane są systemy opracowane w ramach pożyczki Banku Światowego w latach 1998-2002. Są to systemy napisane w technologii klient-serwer, które mają niewiele wspólnego z nowoczesną architekturą systemów informatycznych zorientowanych na usługi (SOA), zapewniających przyjazne dla użytkownika udostępnianie i analizę danych oraz wspomagających zarządzanie.

           

ad 5) Ocena funkcjonalności

a)      Ze względu na sposób przetwarzanie danych w  SIM, brak pełnej standaryzacji i niedookreślonej synchronizacji z systemem ubezpieczeniowym i administracyjnym nie będzie możliwe efektywne korzystanie on-line z platformy udostępniania zasobów cyfrowych.

b)      W ostatnich latach inwestuje się przy udziale środków europejskich w rozwój regionalnych systemów informacyjnych dla ochrony zdrowia, dostosowany do lokalnych potrzeb. Istnieją także wyspecjalizowane rejestry medyczne takie jak np. rejestr nowotworów, rejestr dawców do przeszczepu, rejestr pacjentów chorób dziedzicznych. Systemy te współpracują z instytucjami i organizacjami międzynarodowymi w zakresie opieki nad pacjentami, analizy kosztów leczenia, epidemiologii, zapotrzebowania na usługi medyczne etc. Takich funkcjonalności SIM, istotnych dla zarządzania ochroną zdrowia nie zapewnia ustawa o systemie informacji w  ochronie zdrowia.

c)      Niecelowe wydaje się tworzenia odrębnych systemów takich jak centralny system usługodawców, centralny system pracowników medycznych – uzupełniany przez usługodawców oraz centralny system zasobów ochrony zdrowia.  Dwa ostatnie systemy powinny wchodzić w skład pierwszego systemu.

d)     Pomimo od odejścia od lansowania elektronicznych kart ubezpieczenia zdrowotnego (koszt około 200 mln. zł) i identyfikacji pacjenta w ramach systemu PESEL, ustawa w rzeczywistości konserwuje istniejące rozwiązania SIM jako sytemu finansowo-księgowego opartego o dotychczasowe próby wprowadzenia Rejestru Usług Medycznych(RUM), który z definicji nie jest tożsamy z elektronicznym rekordem pacjenta (EHR).  W odniesieniu do kosztów utworzenia i eksploatacji SIM  nie zapewnia adekwatnego wsparcia procesu leczenia, monitorowania dostępności świadczeń oraz planowania  potrzeb zdrowotnych.

ad 6) Zagrożenia i proponowane zmiany.

a)      Barierą wykorzystania zasobów cyfrowych może też być niski poziom informatyzacji i brak wiedzy pacjentów - użytkowników sytemu – w zakresie korzystania z Internetu i komputera. Nawet w społeczeństwach, w których takie systemy działają od szeregu lat, ocenia się, że wykorzystanie sytemu w tym zakresie jest zaledwie kilkuprocentowe.

b)      W tej sytuacji środowiska przedsiębiorców skupione w Krajowej Izbie Gospodarczej skłaniają się do tego, aby zmienić założenia ustawy, wykorzystując w zakresie informatyzacji ochrony zdrowia.

c)      Znaczące środki przewidziane na realizację sytemu należy wykorzystać:

-        na dostosowanie i integrację systemów informacyjnych użytkowników, z uwzględnieniem istniejących standardów europejskich i światowych w zakresie EHR i wymiany danych,

-        integracja istniejących zasobów cyfrowych w ochronie zdrowia z wykorzystaniem nowoczesnych narzędzi informatycznych,  

-        wykorzystanie istniejących narzędzi informatycznych w zakresie analizy danych finansowych i zdrowotnych oraz generowania informacji zarządczych w ochronie zdrowia,

-        kształcenie lekarzy i pozostałych pracowników medycznych w zakresie informatyki,

-        popularyzacji w ramach edukacji szkolnej oraz wśród pacjentów umiejętności korzystania z Internetu i korzystania z zasobów informacyjnych

 


*   *   *